Ένα γράμμα από την Μαρζία, 16 ετών από το Αφγανιστάν

απο την Μαρζια

Γεια χαρά! Είμαι η Μαρζία από το Αφγανιστάν και είμαι 16 χρονών. Πηγαίνω σε ένα μέρος που ονομάζεται Μέλισσα για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Μια μέρα λάβαμε μία πρόσκληση συμμετοχής για ένα συνέδριο που θα γινόταν στην Αθήνα, την πρωτεύουσα της Ελλάδας, και θα μιλούσε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ.

Έφτασε λοιπόν η ημέρα που θα διαδραματιζόταν το συνέδριο και ήμαστε όλοι χαρούμενοι. Το ταξί μας πήγε κοντά στην πόρτα εισόδου όπου και συναντήσαμε τον πρώην πρόεδρο της Ελλάδας, ο οποίος μας φάνηκε ευγενικός και ευχάριστος άνθρωπος. Αφού μιλήσαμε λίγο μαζί του και βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες, μετά από μεγάλη αναμονή καταφέραμε να μπούμε στην αίθουσα του συνεδρίου, αλλά δεν υπήρχε πουθενά χώρος για να κάτσουμε. Παρ’ όλα αυτά, ήμαστε ανάμεσα σε μορφωμένους ανθρώπους και ήμαστε ευχαριστημένοι που είχαμε τη δυνατότητα να ακούσουμε και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Ήταν αρκετά παράξενα όταν όλοι άρχισαν να μας κοιτάζουν και να μας τραβούν φωτογραφίες αναρωτώμενοι τι κάναμε εκεί. Όλοι είχαν εκπλαγεί με την παρουσία μας αλλά εμείς δεν διαφέραμε σε κάτι από τους υπόλοιπους πέρα από το χιτζάμπ που φορούσαμε. Αυτό το πέπλο όμως για εμένα δεν αποτελεί αποκλεισμός αλλά ασυλία και δεν με εμποδίζει σε καμία από τις δραστηριότητές μου.

Βρήκαμε ένα καλό μέρος να κάτσουμε και ακούγαμε τους ομιλητές προσεκτικά και με ενθουσιασμό. Για λίγο πνίγηκα στα όνειρά μου και με φαντάστηκα ως μία επιτυχημένη πρόεδρο της χώρας μου, όπου φορώντας αυτό το χιτζάμπ θα αλλάξω αυτό το ανόητο σύστημα και θα φέρω την ειρήνη και την δημοκρατία, ώστε κανένας συμπατριώτης μου να μην χρειαστεί να μεταναστεύσει στα ξένα. Να προσπαθούν για την δική τους χώρα και να μην έρχονται αντιμέτωποι με την δυστυχία και την ξενιτιά.

Άκουσα τον πρόεδρο να μιλά για την δημοκρατία και πράγματι εκείνη την ημέρα σε εκείνο το συνέδριο χάρις την παρουσία των προσφύγων η ελευθερία και η δημοκρατία με άγγιξαν.  Όταν όλοι άρχισαν να φεύγουν, εγώ έμεινα να παρατηρώ τους ανθρώπους, πόσο διαφορετικοί είναι, άλλοι ζουν με αξιοπρέπεια και σεβασμό ενώ άλλοι στην αθλιότητα και την ταπείνωση.

Ίσως όμως εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι φτιάχνουμε τη μοίρα μας γιατί όπως λέει και μία παροιμία, όποιος θέλει και προσπαθεί τα καταφέρνει. Οπότε αν θελήσουμε και προσπαθήσουμε μπορούμε να είμαστε οι καλύτεροι.

Θερμά ευχαριστώ στην δασκάλα και εκπαιδεύτριά μου.

Συντάκτης: Μαρζία | Μετάφραση από Φαρσί: Ναντίρ Νούρι | Επιμέλεια: Φάνης Κόλλιας

φωτογραφία: Ναντίρ Νούρι

Previous

Hack the Camp: Η επόμενη ημέρα

Next

Το γλωσσικό «ζήτημα» του προσφυγικού

Pin It on Pinterest

Share This

Share this post with your friends!