Το αδιέξοδο των Αφγανών προσφύγων

Την Τρίτη 14 Μαρτίου 2017 πραγματοποιήθηκε το συνέδριο της Αφγανικής κοινότητας με τίτλο “Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα: Το αδιέξοδο των Αφγανών προσφύγων”, στο πνευματικό κέντρου του Δήμου Αθηναίων που βρίσκεται στην οδό Ακαδημίας. Το παρών έδωσαν εκπρόσωποι της πολιτικής, ο Πρόεδρος της Αφγανικής κοινότητας, η υπεύθυνη του Τομέα Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ αλλά και ακτιβιστές από διάφορους επαγγελματικούς κλάδους που μίλησαν για τα δυσεπίλυτα ζητήματα της κοινότητας των Αφγανών και τις ιδιαιτερότητες της ομάδας των “Χαζάρων”. Μαζί με την παρουσία της Αφγανικής κοινότητας, η αίθουσα γέμισε από περίπου 100 συμμετέχοντες.

Η προσέλευση “συνοδεύτηκε” με ήχους παραδοσιακών τραγουδιών που ακούγονταν από τα ηχεία. Το συνέδριο ξεκίνησε με μια μικρή καθυστέρηση, περίπου 30 λεπτών, με τους πρώτους χαιρετισμούς από τον host της κοινότητας. Την “φλόγα” του συνεδρίου άναψε ο Πρόεδρος της Αφγανικής κοινότητας, εστιάζοντας στα προβλήματα των ομοεθνών του τόσο πίσω στην πατρίδα τους όσο και στην χώρα φιλοξενίας. Σύμφωνα με τον Ρουίζ Καζίμ, το εύρος του προσφυγικού ρεύματος αποδεικνύει την ζοφερή κατάσταση των Αφγανών, αφού έχουν να αντιμετωπίσουν “την ανασφάλεια, τον φόβο, τους τρομοκράτες, την πολιτική ανικανότητα και διαφθορά” σε συνδυασμό με την εθελοτυφλία των διεθνών οργανώσεων. Επαναλήφθηκαν ουσιώδεις λέξεις- έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία,  η αναγνώριση των δικαιωμάτων της κοινότητας που μπορούν να επιτευχθούν μέσω “συνεργιών ανάμεσα σε διεθνείς και ελληνικούς οργανισμούς, ενώ οι παρευρισκόμενοι αποτέλεσαν “αγγελιοφόρους των μηνυμάτων ειρήνης και δικαιοσύνης”.

Στο βήμα κλήθηκε στην συνέχεια, μετά από σχετική ασυνεννοησία, ο βουλευτής Παύλος Χρηστίδης όμως μετά από προτροπή του ιδίου, τον λόγο έλαβε πρώτα ο Υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μπαλάφας. Ο υφυπουργός εξέφρασε την αλληλεγγύη της κυβέρνησης της Ελλάδας και των πολιτών της στους Αφγανούς μετανάστες και πρόσφυγες. Διαφώνησε με την λέξη «αδιέξοδο» που ενυπήρχε στον τίτλο του συνεδρίου, καθώς όπως τόνισε “δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν υπάρχουν αγωνιστές, ενώ όπου υπάρχουν δυσκολίες υπάρχουν και λύσεις”. Επέρριψε τις μεγαλύτερες ευθύνες για τα δεινά των Αφγανών σε όσους “επενέβησαν  στην χώρα ήδη από την δεκαετία του 1980, προσπαθώντας να επιβάλλουν τον σοσιαλισμό και την δημοκρατία.” Οι λαοί, όπως τόνισε, δεν έχουν ανάγκη επιβολής ιδεολογιών αλλά θα φέρουν οι ίδιοι τις αλλαγές που έχουν ανάγκη. Όσο αφορά την κατάσταση των Αφγανών, μίλησε για βελτίωση των δομών φιλοξενίας, επί παραδείγματι στο camp του Ελληνικού , ενώ τόνισε πως γίνεται προσπάθεια και στις δομές φιλοξενίας στα νησιά της χώρας. Η προσφυγική κρίση της τελευταίας χρονιάς και το “σύνολο των 800 χιλιάδων μεταναστών” στην χώρα έθεσε σε δεύτερη μοίρα τα ζητήματα των “επί εδώ και χρόνια ενταγμένων Αφγανών”, όμως δήλωσε πως η κυβέρνηση είναι “μαζί, δίπλα στους Αφγανούς και σε όσους εντάσσονται στα Ελληνικά δεδομένα”.

Από τον πολιτικό χώρο τον λόγο πήραν επίσης ο Παύλος Χρηστίδης από το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Ψυχογιός από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώτος εστίασε στα χρόνια προβλήματα των Αφγανών που συνεχίζονται, δηλώνοντας πως “τα πολιτικά κόμματα και οι φορείς βρισκόμαστε σε συνεργασία για την δημιουργία «γεφυρών» ανάμεσα στους ίδιους τους Αφγανούς. Πέρα από τις εγχώριες προσπάθειες, καταλυτικός είναι ο ρόλος της Ευρώπης, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων”.

Με την σειρά του, ο Γιώργος Ψυχογιός, συνεχάρη τα “ δείγματα των διαφορετικών ζωντανών κοινοτήτων, που αποτελούν προϋπόθεση για την αριστερά”. Όπως τόνισε, “πρέπει επιτέλους να εφαρμοσθεί το καθεστώς των προσφύγων όπως ορίζεται στην Σύμβαση της Γενεύης, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο”. Σύμφωνα με τον βουλευτή, προσπάθειες για την βελτίωση των συνθηκών γίνονται από την χώρα και πρέπει ακόμη να δωθεί έμφαση στα μέτρα ένταξης προσφύγων και μεταναστών, όπως για παράδειγμα το εργόσημο των αλλοδαπών εργατών στον χώρο της γεωργίας.

Ουσιαστική ήταν η συμβολή της υπεύθυνης του Τομέα Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, Ξένιας Πασσά. Η κυρία Πασσά εντόπισε “μεγάλα κενά στην ενταξιακή πολιτική και την εκπαίδευση των παιδιών της κοινότητας”. “Πρέπει να προσφερθούν τα κατάλληλα εργαλεία ανάπτυξης δεξιοτήτων, ιδίως στους νόμιμους και αναγνωρισμένους που φτάνουν πλέον τους 15-20 χιλιάδες”. Η εκπρόσωπος του ΟΗΕ συμφώνησε με μια παρατήρηση από το κοινό που αφορούσε την έλλειψη της δυνατότητας επανένωσης των οικογενειών στην Ελλάδα.

Ακολούθως, ανέβηκε στο βήμα η Ελένη Πετράκη, προϊστάμενη της υπηρεσίας ασύλου.  “Οι Αφγανοί αποτελούν την δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα αιτούντων ασύλου μετά τους Σύριους και το ποσοστό αναγνώρισης προσφύγων στην Ελλάδα είναι υψηλό”.  Παρόλα αυτά, οι Αφγανοί αν και αναγνωρισμένοι δεν μπορούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης, καθώς “ η Ευρωπαϊκή οδηγία ορίζει πως επιλέξιμοι θεωρούνται όσοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες σε ποσοστό 75% και πάνω, πανευρωπαϊκά”. Όσοι επιθυμούν να φύγουν, μοναδική μόνιμη λύση αποτελεί ο κανονισμός του Δουβλίνου που αφορά την οικογενειακή επανένωση. “Πολλοί εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα χωρίς να το επιθυμούν, καθώς κάποιοι αποφάσισαν να κλείσουν ξαφνικά τα σύνορα τους”.

Στην συνέχεια πήραν τον λόγο ακτιβιστές Αφγανικής καταγωγής που κατοικούν εκτός Ελλάδας. Η Rahila Muhibi, συνήγορος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρουσίασε τα στοιχεία που οδηγούν στην ένταξη σύμφωνα με την εμπειρία της που συνοψίζονται στα εξής: Διαδικασία ασύλου, Αγορά Εργασίας, Υπηρεσίες/Οργανώσεις και Κουλτούρα/Γλώσσα της χώρας υποδοχής. “Η Ελλάδα βρίσκεται πίσω σε όλες τις διαδικασίες ένταξης, πρέπει να προσφερθεί άμεσα λύση στην γραφειοκρατία, αναγνώριση πτυχίων/δεξιοτήτων, συμμετοχή των Αφγανών παιδιών στα Ελληνικά σχολεία και απεξάρτηση από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις.”

Ο Esmat Amean, πτυχιούχος δημοσιογραφίας και κάτοικος Αγγλίας και ο Haidar Sadiqizada, Θρησκευτικός λειτουργός ανέλυσαν τις δυσκολίες των πιστών “Χαζάρων” που αντιμετώπισαν τεράστιες σφαγές από τρομοκράτες και δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα να επιβιώσουν. Η άνοδος του Ισλαμικού κράτους, τα anti-shia groups, η ανεργία, οι παράνομοι φόροι και η γενικότερη ανασφάλεια τους  αναγκάζουν να φύγουν από την χώρα τους. Ανέδειξαν επίσης το δικαίωμα να πιστεύει ο καθένας στην θρησκεία που επιθυμεί και να μην κινδυνεύει η ζωή του από αυτή του την επιλογή.

Τελευταία ομιλήτρια του συνεδρίου ήταν η Marziyeh Jamili, που κατοικεί στο κέντρο φιλοξενίας του Ελληνικού και έδωσε την δική της μαρτυρία για τις δυσκολίες που βίωσε, τα ανύπαρκτα ανθρώπινα δικαιώματα και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η Ζωή Λειβαδίτου, Γιατρός που έζησε για 8 χρόνια στο Αφγανιστάν την περίοδο 2001-2008 τόνισε μέσω  Skype πως δεν υπάρχει ειρήνη στην χώρα και πως χρειάζονται βοήθεια άμεσα. Το συνέδριο ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση του βιογραφικού του πολιτικού ηγέτη και αγωνιστή Baba Mazari καθώς και με ερωτήσεις του κοινού προς τους παρευρισκόμενους φορείς, που επικεντρώθηκαν στις καθυστερήσεις έκδοσης ασύλου και το αίσθημα ανασφάλειας των Αφγανών στην Ελλάδα.

Συντάκτης: Νίκος Φούρναρης

φωτογραφίες: Ναντίρ Νούρι

Previous

Μία ξεχασμένη σελίδα στην ιστορία της ελληνικής προσφυγιάς

Next

Πρόγραμμα Δραστηριοτήτων για Εφήβους

Pin It on Pinterest

Share This

Share this post with your friends!

Follow the Elephant!